پس‌ از اعلام رضايت شاكي خصوصي پرونده مديرمسوول «تجربه»، شعبه 76 دادگاه كيفري استان تهران، براي كتايون بناساز مديرمسوول اين نشريه قرار موقوفي تعقيب صادر كرد. به گزارش خبرنگار حقوقي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، جلسه‌ي رسيدگي به اتهامات كتايون بناساز مديرمسوول نشريه«تجربه» قرار بود 17 تير ماه در شعبه‌ي 76 دادگاه كيفري استان تهران برگزار شود كه به دليل اعلام گذشت شاكي خصوصي اين پرونده، مختومه شد. پس از اعلام رضايت شاكي خصوصي اين پرونده، قضات شعبه 76 دادگاه كيفري استان تهران براي مدير مسوول اين نشريه قرار موقوفي تعقيب صادر كردند. اتهام كتايون بناساز، مديرمسوول ماهنامه‌ي «تجربه» در كيفرخواست صادره از سوي دادسراي عمومي و انقلاب تهران چاپ اثر متعلق به شاكي بدون اذن وي عنوان شده بود.

پس‌ از اعلام رضايت شاكي خصوصي از مديرمسوول «ايران‌شهر» شعبه 76 دادگاه كيفري استان تهران، براي مهدي فلاح مديرمسوول اين نشريه قرار موقوفي تعقيب صادر كرد. به گزارش خبرنگار حقوقي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، جلسه‌ي رسيدگي به اتهامات مهدي فلاح، مديرمسوول نشريه «ايران شهر» قرار بود 17 تير ماه در شعبه‌ي 76 دادگاه كيفري استان تهران برگزار شود كه به دليل اعلام گذشت شاكي اين پرونده، مختومه شد. پس از اعلام رضايت شاكي، قضات شعبه 76 دادگاه كيفري استان تهران براي مدير مسوول اين نشريه قرار موقوفي تعقيب صادر كردند.

يك نامه از سوي دانشجويان علوم اسلامي رضوي دريافت نموده ايم كه بدون هيچگونه تغيير در اختيارتان قرار ميگيرد .

پاسخ دانشجويان به يك مصاحبه ايسنا 25 تیر 1386 ساعت 11:47

دانشجویان عدالت خواه دانشگاه رضوی به مصاحبه یکی از اعضای کمیته انضباطی با خبرگزاری ایسنا-خراسان پاسخ دادند. به گزارش سايت تحليلي-خبري دانشجويان مستقل، در پي مصاحبه خبرگزاري ايسنا با يكي از مسولين دانشگاه علوم اسلامي رضوي دانشجويان اين دانشگاه نسبت به مطالب مطرح شده وي بر روي اين خبرگزاري اعتراض كردند. كه متن كامل آن به اين شرح مي باشد:  سردبير محترم خبرگزاري ايسنا- خراسان  باسلام احتراماً در پاسخ به مصاحبه منتشر شده از آقاي علي اكبر رستمي مسؤول دفتر فرهنگي و امور دانشجويي دانشگاه علوم اسلامي رضوي در تاریخ 23/4/86 در آن خبرگزاری محترم، نكاتي ضروري ذيلاً اشاره مي گردد:  1- بد نبود متن احکام تعلیق این دانشجویان توسط این مقام مسئول در اختیار این خبرگزاری قرار می گرفت و خبرگزاری ایسنا نیز متن این احکام را منتشر می کرد تا عموم مخاطبان از تناقضات و اظهارات کذب ایشان مطلع می شدند. آنچه آقای رستمی در این گفتگو به عنوان دلایل حکم تعلیق دانشجویان ذکر کرده است با دلایل ذکر شده در متن این احکام کاملا متفاوت است. در حكم تعليق نفر اول، علت تعليق عدم پایبندی به تعهدات ذکر شده است ( تعهد به پوشيدن لباس روحانيت که دستاویزی برای برخوردهای حذفی وگزینشی با دانشجویان شده است!) و در حكم تعليق پنج نفر ديگر علت تعليق اين موارد ذكر شده است:« عدم رعايت شئونات دانشجويي و سوءاستفاده از هيأت مذهبي و بهانه تراشي جهت ناآرام كردن دانشگاه و ايجاد اختلال در امر آموزش و اتلاف وقت مسؤولين و تخلف مكرر در عدم هماهنگي با امور فر هنگي و تلاش براي كم رنگ كردن برنامه هاي مذهبي امور فرهنگي.» همچنانكه ملاحظه مي شود در اين احكام سخني از  « مخالفت با تصميمات دانشگاه، تحريك دانشجويان و فضاي دانشگاه، تخريب برخي از مسوولان دانشگاه، تهديد به رسانه‌اي كردن مسائل دانشگاه، سخن راندن از انحلال دانشگاه و تهيه طومارهاي تحريك‌آميز» در ميان نيست و مسؤول محترم فرهنگي و امور دانشجويي به قصد فراكني و فرار از پاسخگويي به انتقادات و اعتراضات به وجود آمده چنين اتهامات كذبي را بيان داشته است.  2-"مخالفت با تصمیمات دانشگاه"،گفتگوی این عضو کمیته انضباطی دانشگاه رضوی به خوبی نشان داد که دانشگاه رضوی محلی است که جواب انتقاد دلسوزانه از تصمیمات دانشگاه چیزی جز تعلیق و تذکر نیست!ما خود بارها اعلام کرده بودیم که مسئولین دانشگاه رضوی تحمل شنیدن صدای مخالف را از درون خود نداشته و سالهای سال است که برخوردهای حذفی آقایان با منتقدان عملکردهایشان فضا را برای هرگونه اصلاح امور بسیار دشوار کرده است و اکنون کار به جایی رسیده است که این مسئول دانشگاه در گفتگو با یک رسانه عملا به این موضوع اذعان می کند. البته این برخورد حذفی محدود به دانشجویان نبوده و فهرست طولانی ای از بهترین اساتید دانشگاه را نیز باید به این جمع اضافه کرد که تنها به خاطر مخالفت با برخی تصمیمات دانشگاه ،اکنون دیگر در دانشگاه نیستند و البته بخت با آنان یار بوده است که شکایتی از آنان در دادگاه ویژه روحانیت نشده است تا برای همیشه از تدریس محروم شوند!! براستی مگر تصمیمات مسئولین دانشگاه جزء مسلمات دین و وحی منزل می باشد که کسی حق اعتراض و مخالفت با آن را نداشته باشد؟!آیاتصمیماتی از قبیل:تعلیق سه نفر از بهترین و ممتازترین دانشجویان دانشگاه به خاطر عدم پوشیدن لباس روحانیت آنهم در حالی که اکثر اعضای کمیته انضباطی خود هیچگونه پایبندی نسبت به این امر ندارند،تصمیم غیر قانونی به کاهش غیبتهای مجاز دانشجویان در طول ترم از چهار جلسه به دو جلسه که در اواسط ترم تحصیلی به بهانه بالا بردن سطح علمی دانشجویان اجرا شد،اقدامی که کاملا با قوانین وزارت علوم و حتی آیین نامه های آموزشی خود دانشگاه نیز مغایرت داشت که البته با مخالفت گسترده دانشجویان واساتید لغو شد،انگشت نگاری از دانشجویان و اساتید هیئت علمی دانشگاه به بهانه تحویل غذا واستفاده از سلف سرویس،اجبار دانشجویان کارشناسی ارشد دانشگاه به دفاع پایان نامه خویش قبل از اتمام سنوات تحصیلی آنها،اعلام ممنوعیت فعالیت هیئت مذهبی دانشگاه در آستانه ایام فاطمیه(س) طی اطلاعیه شدیداللحنی ازسوی دفتر فرهنگی دانشگاه به بهانه نداشتن اساسنامه (هیئتی که بیش از پنج سال از عمر آن در دانشگاه می گذرد و از ارکان فرهنگی دانشجویان محسوب می گردد) و... تنها بخشی از تصمیمات شماست که انتقادات و اعتراضات دلسوزانه،منطقی و مستدل دانشجویان را به همراه داشته است، پس اگر این تصمیات دانشگاه جای دفاعی دارد لطفا ما را نیز از نظرات خویش مطلع فرمایید باشد که آگاه شویم!  3-در مورد "تحریک دانشجویان وفضای دانشگاه"،"تخریب برخی از مسئولان دانشگاه"و "سخن راندن از انحلال دانشگاه"،اتهامات سراسر کذبی است که این عضو کمیته انضباطی همنوا با سایر اعضا سخن از آن به میان آورده است ،لذا امیدواریم که دلایل ومدارک محکمه پسندی در اثبات مدعای خویش داشته باشند چرا که دانشجویان، پیگیری این اتهامات نسبت داده شده را از طریق مراجع ذیربط از جمله دادگاه ویژه روحانیت حق قانونی خود می دانند و درفرصتی مقتضی و در صورت صلاحدید در این باره اقدامات لازم را به عمل خواهند آورد.  4- برخلاف گفته نامبرده، احكام تعليق دانشجويان مذكور در روز آخر امتحانات صادر و ابلاغ نشده است. بلكه حكم تعليق يكي از دانشجويان، در اواخر ترم و قبل از شروع امتحانات صادر  و ابلاغ و در همان ترم هم  اجرا شد ودانشجوی مذکور از ورود به دانشگاه و شرکت در امتحانات منع شد!  و حكم تعليق پنج نفر ديگر، در جلسه 31/3/86 صادر و در سه نوبت در 13، 17 و 18 تير 86 ابلاغ گرديده است ناظر به ترم تابستانی و ترم مهر می باشد که ظاهرااین عضو کمیته انضباطی قدری دچار فراموشی شده و تنها ترم مهر را به خاطر سپرده است، آنچه در این مقطع از مسئولان دانشگاه انتظار می رود این است که حداقل در گفتار و رفتار خویش تقوا را رعایت کرده وصادقانه مسائل را مطرح کنند!.   3- عضو كميته انضباطي دانشگاه علوم اسلامي رضوي در بخشي از سخنان خود گفته است:«دانشگاه رضوي با استناد به مفاد تعهدنامه كه توسط دانشجويان در ابتداي ثبت‌نام پرشده است، مي‌توانست از اين دانشجويان به دادگاه ويژه روحانيت، شكايت و آنها را براي هميشه از تحصيل محروم كرده و كل هزينه تحصيل را تا دو برابر مبلغ دريافت كند.». دادگاه و دادسراي محترم ويژه روحانيت، محل رسيدگي به جرايم روحانيون و اعمال خلاف شأن روحانيت مي باشد. كداميك از موارد اتهامي اين دانشجويان چه در احكام غيرقانوني صادره و چه در سخنان كذب آقاي رستمي، مصداق جرم يا اعمال خلاف شأن روحانيت مي باشند و آيا جملات وي، كه با قاطعيت از محكوميت اين دانشجويان از ادامه تحصيل براي هميشه! در صورت شكايت دانشگاه، حكايت مي كند، توهين به دادگاه محترم ويژه روحانيت و پایین آوردن شان این دادگاه نيست؟  4- آقاي رستمي در بخشي از سخنان خود تصريح كرده است:« احكام به صورت قانوني و با ملاحظه همه جوانب صادر شده است و هيچ ابهامي ندارد.» قضاوت در مورد غير مبهم و با ملاحظه همه جوانب بودن را با توجه به علل ذكر شده در احكام و اعتراض و عكس العمل اكثريت دانشجويان دانشگاه، به عهده شما مي گذاريم، اما منظور ايشان از قانوني بودن احكام صادره چيست؟ آيين نامه انضباطي وزارت علوم مجازات تعليق را مرحله یازدهم اقدامات تنبیهی دانشجویان و فقط براي اعتياد، ارتباط نامشروع، توهين به مقدسات و اقدام عليه امنيت ملي مجاز دانسته است. كداميك از علل ذكر شده در احكام انضباطي اين دانشجويان يا حتي در اتهامات كذب آقاي رستمي مصداق اين چهار مورد مي باشد؟ ایشان سخن از دادن تذکر کتبی به این افراد رانده است که کذب محض بوده وهیچگونه تذکری حتی به صورت شفاهی به این دانشجویان قبل از حکم تعلیق داده نشده است که یکی از دلایل اصلی اعتراض دانشجویان به این احکام غیر قانونی بودن روند آن بوده که بدون هرگونه تفهیم اتهام وتذکر قبل از تعلیقی صادر شده و در مهلت قانونی اعتراض به اجرا گذاشته شده است! البته وي براي فرار از پاسخگويي در خصوص قانوني بودن اين احكام، جملات متناقض ديگري نيز گفته است:« قوانين اين دانشگاه با ساير مراكز آموزش عالي متفاوت است»، « مفاد تعهدنامه آن [دانشگاه علوم اسلامي رضوي] شامل آيين‌نامه‌هاي آموزشي، انضباطي، خوابگاهي و ديگر مقررات دانشگاه‌ها در وزارت علوم است.» و « قوانين وزارت علوم در دل قوانين اين دانشگاه نهفته است»! جهت روشن شدن موقعیت و جایگاه دانشگاه در زمینه رعایت قوانین وزارت علوم از جمله آیین نامه های انضباطی آن،شایان ذکر است که دانشگاه علوم اسلامی رضوی در بند دو ماده یازده اساسنامه خود که به تایید شورای عالی انقلاب فرهنگی رسیده است صراحتا ملزم به رعایت کلیه قوانین وزارت علوم شده است،در حالی که امروز در عمل و گفتار مسئولین چیزی بر خلاف اساسنامه دانشگاه در حال رخ دادن و اجرا می باشد.  5- نامبرده در خصوص شرايط ادامه تحصيل اين دانشجويان بعد از دوره تعليق، خاطرنشان كرده است:« ادامه تحصيل اين دانشجويان بعد از طي دوران تعليق، منوط به رفتار و عملكرد آنهاست.» منظور وي ازرفتار و عملكرد آنها چيست؟ آيا رفتار و عملكرد آنها در دانشگاه يا در خارج از دانشگاه؟ بديهي است كه دانشجويان مذكور، به علت تعليق در دانشگاه حضور ندارند. رفتار و عملكرد آنها در خارج از دانشگاه هم كه خارج از صلاحيت دانشگاه مي باشد. پس منظور وي چه مي باشد؟ آيا منظور اين نيست كه اگر شما دانشجويان تعليق شده، چشم خود را به احكام ظالمانه و غيرقانوني صادره عليه خود ببنديد و از حق قانوني خود براي پيگيري آنها از مراجع قانوني استفاده نكنيد، شايد ما هم «از شما به دادگاه ويژه روحانيت، شكايت نكنيم و شما را براي هميشه از تحصيل محروم نكنيم و كل هزينه تحصيل را تا دو برابر مبلغ دريافت نكنيم»!  6- وي هرگونه تحصني را در اعتراض به احكام فوق الذكر، منكر شده است. آيا نامبرده در زمان تجمع بيش از يكصد و هفتاد نفر از دانشجويان در مقابل دفتر رييس دانشگاه و اعتصاب غذاي بيش از يكصد و پنجاه نفر از دانشجويان در همبستگي با محروم شدگان در دانشگاه حضور نداشته است؟ آيا بازداشت غيرقانوني خبرنگار خبرگزاري فارس را كه براي تهيه گزارش از اين تجمع در دانشگاه حضور يافته بود، فراموش كرده است؟  در پايان ضمن محفوظ دانستن حق خود براي پيگيري اظهارات آقاي رستمي كه مصداق عيني « نشر اكاذيب و تشويش اذهان عمومي» مي باشد، از آن خبرگزاري محترم درج اين جوابيه را در اولين فرصت خواستاريم.                                                          دانشجويان عدالتخواه دانشگاه علوم اسلامي رضوي

 منبع: www.mostaghel.ir

براي ديدن مطلب در اندازه بزرگتر

مرتضی اسلام زاده

جامعه مطبوهاتی هیچگاه از بسته شدن هیچ روزنامه ای خوشحال نشده است چه روزنامه اصلاح طلب باشد و چه روزنامه تندرو ، چه روزنامه زرد و چه روزنامه غیر زرد . بدون اغراق گفت در بین اکثر همکاران صحبت از این بود که این روزنامه دوام نخواهد آورد چه همانروزی که بسیاری از همکاران مطبوهاتی آهنگ رفتن به هم میهن را ساز کردند و به آن نشریه وزین رفتند خوشحال شدیم که این نشریه دوباره جان گرفت چرا که تقریبا بهترین ها به هم میهن رفتند کسانی که در روزنامه همشهری تجربه های بسیار گرانبهایی کسب کرده بودند و در شرق پوست انداخته بودند و در کارگزاران آرامش گرفته بودند ، به دنبال آن بودند که در هم میهن بهترین باشند و به حق هم بودند در ۴۲ شماره ای که از هم میهن منتشر شد بهترین بود . اکنون چیزی نمیتوان گفت تنها باید صبر کرد و دید که نتیجه چه خواهد شد و تنها امیدوار بود که مشکلی پیش نیاید و این نشریه وزین ادامه حیات بدهد و خانواده هایی که از این نشریه روزی خود را کسب میکنند بیکار نشوند. انشاالله

افشین امیر شاهی

ایران، کرمان، بم ساعت 4 بامداد و ناگهان دیگر هیچ، ای کاش زمان متوقف می شد. ناگهان دیگر هیچ، بم با خاک یکسان شد، آنچنان که به نظر می رسد سالیان سال هم دیگر بم به معنای شهر بم وجود نخواهد داشت. در سال های اخیر و هر از چند گاهی شاهد بروز زلزله در جای جای ایران بوده ایم گاه نه چندان خسارت بار و گاه آنچنان فاجعه بار که تا سالیان سال داغ از دست دادن چندین هزار هموطن بر دل ما سنگینی می کند. این واقعیت که ایران بر کمربند زلزله قرار گرفته، کتمان ناپذیر است و باید قبول کرد که با ساختمان های نه چندان مستحکم که در کلان شهرها و بافت قدیمی روستاهای ما، دور از انتظار نیست که باز هم در سوگ عزیزانمان بنشینیم. چهار سال از واقعه جمعه پنجم دی بم می گذرد و هنوز چشمان منتظر بسیاری بر دست سرمداران سازندگی است که به وعده های خود جامه عمل بپوشاند و بمی را که قول داده بودند بسازند. آنچه که در بم به عنوان زندگی در جریان است، دستمایه نمایشگاه عکس "بم بمان" شده است که در نگارخانه لاله در پارک لاله تهران برای بازدید علاقه مندان گشایش یافته است. حسن سربخشيان، اميد صالحي، حسين سلمانزاده، حسين فاطمي، محمد خير خواه، محسن شاهمردي، حميد صادقي، علي اکبر شير ژيان، هادي تبريزي، مژگان رمضاني و حامد عبدلي 29 خرداد همزمان با سالروز زلزله رودبار با نمايشگاه گروهي عکس "بم امروز" را در گالري لاله يادآوري مي کنند. این 11 عکاس خبري و مستند اجتماعي همزمان با سالروز زلزله رودبار نمايش تصاويري از بم امروز را در گالري لاله ارايه مي کنند . اين عکاسان طي ماه گذشته با سفر به شهر بم با تصوير وضع فعلي اين شهر ميزان تحولات، ساخت وسازها، وعده‌هاي عملي شده و نشده مسئولين و چگونگي جريان زندگي در اين شهر را در قاب دوربين هاي خود ثبت کرده اند در اين نمايشگاه نزديك به 35 قطعه عكس رنگي و سياه و سفيد در قطع هاي 50 در 70 ، 30 در 40 و 100در 70 به نمايش گذاشته مي‌شود. در كنار نمايشگاه "بم امروز" همچنين تعدادي كارگاه با موضوع يادآوري زلزله بم برگزار مي شود. نشست تشكل‌هاي غير دولتي فعال در بم، حضور طرح باغ هنر بم، روزنامه نگاري بحران با حضور دكتر حسن نمكدوست و بررسي فعاليت هاي يونيسف در ايران از برنامه‌هاي جنبي اين نمايشگاه است. نمايشگاه گروهي عکس بم امروز که ساعت 16 روز سه شنبه 29 خرداد در گالري لاله واقع در پارک لاله افتتاح مي شود، تا هفتم تير ماه ادامه دارد. اين نمايشگاه با همكاري گروهي از وبلاگ نويسان و روزنامه نگاران كه به عنوان "انجمن بم بمان" فعاليت مي كنند، برپا مي شود حسن سربخشیان عکاس نام آشنای عرصه خبر که همواره در رویدادهای خبری و اتفاقات مهم با دوربین خود به ثبت وقایع پرداخته، سرپرست این گروه عکاسی است. وی هدف خود و دوستانش در برپایی این نمایشگاه را آگاهی بخشی به جامعه توصیف می کند و می گوید: هدف اصلی در واقع آگاهی بخشی به جامعه و هشدار درباره در مورد این اتفاق طبیعی که همیشه می تواند در کمین ما باشد است، همانطور که در همین چند روز اخیر شاهد بروز زلزله ای در قم و مناطقی از تهران بودیم که می تواند باز هم زلزله را در کانون توجه قرار دهد. وی خواستار توجه ای دوباره به بم می شود: عمده توجه کسانی که در این نمایشگاه حضور دارند، عکاسان، روزنامه نگاران، انجمن ها و تشکل هایی که این نمایشگاه را از روزهای ابتدایی تا به سرانجام رسیدن آن حمایت کردند، این است که علاوه بر توجه ای دوباره به بم، برای پیشگیری از موارد مشابه آینده که با شرایط اقلیمی ایران یک واقعیت غیرقابل کتمان است نیز تلاش کنیم. سربخشیان که خود اولین عکاسی بود که فاجعه بم را از زبان دوربین به تصویر کشید در مورد برپایی این نمایشگاه می گوید: برای برپایی این نمایشگاه 30 خرداد سالگرد زلزله رودبار و منجیل انتخاب شد. 30 قطعه عکس از خرداد 86 بم گرفته شده که بم امروز را نمایش می دهند و در کنار آنها هشت قطعه عکس از زلزله بم 82 است تا مردم یک یادآوری از آنچه رخ داده است، داشته باشند. عمده انرژی این 10 عکاس این بوده که مردم فراموش نکنند آنچه که شاید دوباره اتفاق بیافتد هرچند این عکس ها زنده کننده خاطراتی است که چندان هم خوش نیست. وی درباره تیم اعزامی 10 نفره عکاسی به بم توضیح می دهد: 10 نفر عکاسی که برای اعزام به بم انتخاب شدند یک سری از عکاسانی بودند که زلزله را در سال 1382 عکاسی نکرده بود. آنها بعد از چهار سال زندگی امروز بم را دیدند و آنچه که آنجا بود، عکاسی کردند. هرچند که هم اکنون در بم هست هر چه واقعیت است، اگر سازندگی بوده، اگر سازندگی کند بوده و هر چیز دیگری که در بم وجود داشته منظر دید این گروه بوده است. وی در پایان می افزاید: ما سعی کردیم که بچه های این گروه عکاسی یک دید مستقل داشته باشند از آنچه که در زندگی امروز بم اتفاق می افتد. ما امیدواریم در صورت پیدا کردن یک اسپانسر مالی بتوانیم این نمایشگاه را در بم یا کرمان نیز برپا کنیم. زلزله بم تنها حادثه بزرگ طبیعی نبود که ایران را در ماتم مرگ هموطنانش فرو برد. خبر حادثه که مخابره شد، کم نبودند کسانی که خاطره زلزله منجیل برایشان زنده شد. پیش  از 5 دی ماه 1382، بزرگ ترین زلزله، زمانی رخ داد که رودبار و منجیل لرزیدند و 40 هزار نفر پشت خاک را دیدند. آن زمان، خیلی ها هشدار دادند که زلزله، خشم طبیعت نیست، می توان آن را مهار کرد. کمی بیشتر از ده سال بعد، خاک نقطه ای دیگر از ایران زیر و رو شد، زمین نفسی کشید و دوباره آرام گرفت تا فرصتی دیگر. طی 50 سال اخیر، 14 زلزله بزرگ، ایران را لرزانده است، از  شمال شرق تا جنوب غرب و از شمال غرب تا جنوب شرق و با هر لرزش زمین به طور میانگین بیش از ده هزار نفر جان خودت را از دست داده اند. بم امروز، تنها یادآور زلزله 5 دی ماه 3 سال و چهار ماه پیش نیست. ویرانه های بازمانده از زلزله سال 82، یادآور فراموشکاری ما است. ما بعد از حادثه بویین زهرا در سال 1341، فراموش کردیم که ویرانی 200 روستا در غرب تهران، تنها هشداری به ماست که مراقب باشیم. از یاد بردیم که بعد از زلزله خراسان در 1347، هر شهر دیگری می تواند قربانی لرزش زمین باشد. از ذهنمان نگذشت که کشته شدن کمتر از ده هزار نفر در زلزله سال های 51 تا 56، تنها هشداری است برای حوادث خونین تر سال های بعد. یادمان رفت که طبس، تنها بازمانده زیر و رو شدن طبیعی زمین نخواهد بود و سال 1357، به عنوان آخرین سال زلزله در ایران ثبت نخواهد شد. خونین ترین حادثه سال های اخیر در رودبار هم تکانمان ندارد، کشته شدن چهل هزار نفر هم ما را بر نیانگیخت که کاری کنیم. شاید تنها یادمان ماند که در روزهای نخست زلزله بم، خودمان را به خرابه ها برسانیم، مرثیه ای بسراییم و از دولت و مسئولان گله کنیم که رسیدگی هایشان، مشکل مردم را حل نکرد. بم امروز، حدیث فراموشکاری ماست که زلزله را حادثه ای برای نقطه ای دور از خودمان تصور می کنیم و عادت نکرده ایم برای آنچه وقوعش طبیعی و اجتناب ناپذیر است، کاری کنیم. راستی اگر فردا نوبت ما باشد، خانه مان و خودمان آماده پذیرایی از زلزله هست؟ هر بار بعد از هر زلزله بزرگ، گروهی از جوانمردان در کنار نیروهای ملی و بین المللی، تمام هم و غم خود را گذاشتند تا برای بازمانده ها کاری کنند، ویرانه ها را سامان بخشند و زندگی را دوباره به آنچه زلزله بر جا گذاشته بازگردانند. هر بار و بعد از انتشار آمار خرابی ها و کشته ها، مدیران و نویسندگان از لزوم توجه به زلزله و اهمیت آماده شدن برای آن گفته اند و نوشته اند. اینکه باید مقاوم بسازیم و اینکه اگر با همه مقاوم سازی ها زلزله خرابی پدید آورد چگونه خود را مصون بداریم. و هر بار بعد از آخرین زلزله، گروهی یادآوری کردند که همه این ماتم ها و تذکرات را در آخرین زلزله هم گفتیم و شنیدیم و باز هم آنچنان زیستیم که پیش از آن زندگی می کردیم. طیبه دهباشی بنیانگذار موسسه "همراهان بم" که در زمینه ارایه خدمات در زمینه های روانشناسی و مددکاری، به مردم بم کمک می کند، می گوید: من از فروردین 83 در بم حضور داشتم کارهایی که در شش ماهه اول در بم انجام شد نسبتا مثبت ارزیابی می شود و تمام سازمان های دولتی و غیردولتی آمده بودند که در سرویس دهی به مردم بم کمک کنند ولی متأسفانه بعد از اولین سالگرد زلزله دیگر هیچ نهاد دولتی و عموم نهادهای خصوصی از شهر بم رخت بربسته و آنجا را ترک کردند. وی می افزاید: مسایل روحی روانی مردم بعد از بازسازی تازه معنی پیدا می کند یعنی بعد از اینکه خانه ها و شهر ساخته شد مردم متوجه کمبودها، نبود عزیزانشان و شرایط نامناسب زندگی می شوند. من فکر می کنم در شرایط خیلی بحرانی یک سری سرویس دهای های خیلی اورژانسی در موارد روانشناسی که ممکن بود خیلی نیز تخصصی نباشد داده شد ولی همان ها نیز رها شد. وی به نبود حتی یک روانشناس در بم در اواخر سال 84 و اوایل سال 85 اشاره می کند: یکسال بعد از اولین سالگرد زلزله بم هیچ روان شناس و یا فردی که بتواند به مردم خدمات دهد وجود نداشت در صورتی که سوگ مردم تازه عمیق تر شده بود. من خود شاهد عمق فاجعه در این دوران بوده ام. افسردگی به طور گسترده در میان مردم شایع شده است. دهباشی به اقدامات صورت گرفته توسط موسسه همراهان اشاره می کند: این موسسه با استفاده از افراد بومی و با همکاری یونیسف و وزارت بهداشت، درمان و علوم پزشکی به وضعیت کودکانی که هر دو والدین خود را از دست داده بود و نیز زنان بی سرپرست رسیدگی می کنیم زیرا این دو قشر شرایط بسیار خاصی دارند و نبود امنیت در شهر و مسایل تربیتی و حمایت های عاطفی آنها را دچار مشکل ساخته است. وی ادامه می دهد: در حال حاضر 240 کودک را تحت سرپرستی خود قرار داده ایم و هر هفته آنها را ویزیت می کنیم. ما مانند بسیاری از نهادهای دیگر مستمری نمی دهیم بلکه با حمایت های عاطفی سعی از بازگرداندن آنها به مسیر اصلی زندگی و آشنا کردن کودکان با مهارت ها و کارکردهای زندگی هستیم تا بتوانند برای آینده افرادی توانمند بار بیایند. وی عمق فاجعه را در شرایط زندگی در بم امروز اینگونه توصیف می کند: به چشم خود دیدم دختری 18 ساله به مردی 40 ساله پیشنهاد ازدواج می داد تا شاید بتواند در سایه آن مرد دو کودک تحت تکلف خود را بزرگ کند. به نظر من با این اوضاع چشم انداز مثبتی نمی توان تصور کرد. در بحث عموم مردم هم هر چند روند بازسازی طولانی تر باشد مسلما امید به آینده و اینکه مردم بم بتوانند در آینده با ثبات بیشتری زندگی کنند، کمتر است کما اینکه کسانی که در بهترین شرایط سال های اول اعتقادی به مهاجرت نداشتند اکنون که شهر به قولی در شرف بازسازی است به مهاجرت فکر می کنند.